Reisverslag Hawaii juli 2005

Woensdag 20 juli
's Ochtends wat aangeleuterd en aangeteuterd. Op het eind van de ochtend richting Kona vertrokken om naar het strand te gaan. In de planning staat het strand van Makalawena. We nemen de hoge route naar Kona en missen de goede afslag met als gevolg dat we midden in Kona uitkomen en weer richting het noorden moeten terugrijden langs de kust. Vervolgens missen we de afslag Kona Coast State Park, die we moeten hebben. Aan wegwerkers vragen we waar we moeten zijn en rijden nog eens een keer voorbij de "dirt-road" die we moeten hebben. Uiteindelijk vinden we hem en parkeren de auto aan het begin ervan. Lopend richting de kust, volgens de wegwerkers minstens een half uur, doorkruisen we lavavelden en een stenig bobbelig pad. Als je een onderdeel voor een auto nodig hebt, moet je dit pad maar eens aflopen. Overal kom je bouten, moeren en ringen tegen en soms een spatlap en dergelijke onderdelen. De auto's die hier rijden worden behoorlijk door elkaar geschud en daardoor is het vrij logisch dat een en ander lostrilt, op de terugweg ervaren we dat aan den lijve. We rijden met een pick-up truck mee terug, staand in de bak vasthoudend aan de stangen en af en toe bukkend als de wagen onder bomen door rijdt. De auto gaat hevig tekeer, hotsend en botsend over grote keien en rotsen. We kunnen niet fotograferen en filmen, we hebben alle energie nodig om overeind te kunnen blijven staan. Een spectaculaire ervaring! Voordat we het strand van Makalawena bereiken lopen we langs de rotsachtige kust die bezaaid is met lavablokken en brokken koraal. Dit geeft een prachtig zwart-wit effect. Opvallend zijn de vele poeltjes met water in de lavavelden. Het strand van Makalawena is publiek toegankelijk tussen zonsopkomst en zonsondergang. Het is er niet druk en het lijken allemaal mensen uit de buurt te zijn, die er komen zwemmen en vissen. Het strand bestaat uit verschillende stukken, onderbroken door rotspartijen met wat bomen en het is er prima vertoeven. Op het eind van de middag rijden we naar Kona, waar we in het Hardrock Café wat eten en de zonsondergang bekijken. Er zijn kennelijk ook kano-races, voortdurend zien we vier boten met zes mannetjes heel driftig peddelend in lange boten een soort van parcours afleggen voor de boulevard van Kona. Na een rit van drie kwartier zijn we weer in Waimea en nog eens 40 minuten rijden en we staan weer terug in Hakalau, waar Judith & Eli inmiddels weer terug zijn van een etentje van vertrekkende collega's. Tamar is online en wordt nog wat gechat, geskyped en geMSNed. Morgen een rustige dag. De auto van Steve moet weer terug en het reisje naar Kauai moet voorbereid worden.

Donderdag 21 juli
Heel laat opgestaan, pas om 09:15 uur. Ben al een hele ochtend aan het stoeien met de Ipod. Hij doet het niet zoals ik het zou willen. Ook nog een stel panoramafoto's gemaakt van het huis vanuit de vier hoeken van de tuin: 1. vanaf de hoek bij de oprijlaan; 2. vanaf de hoek achterin de tuin aan de kant van de buren; 3. vanaf de andere hoek achterin de tuin en 4. vanaf de hoek aan de kant van de weg. Ze zijn niet vlekkeloos geworden, maar vooruit. De foto's zijn groot en vragen veel downloadtijd. Als ze binnen zijn, zien ze er klein uit. Als je met de cursor op de foto gaat staan verschijnt er - als het goed is - een icoon met vier pijlen en als je daar op klikt krijg je de originele grootte.

Iedereen is nu bezig met het inpakken, morgen om 05:00 uur uit bed, om het vliegtuig van 07:00 uur te kunnen halen. De komende dagen hebben we waarschijnlijk geen internet, dus zal het tot volgende week wel wat stil zijn op de site.

Vrijdag 22 juli
Het is geen 05:00 uur maar 04:30 uur als Judith ons wekt. Om vijf uur rijden we naar het vliegveld van Hilo, waar we na een half uurtje zijn. Tijd genoeg om eerst koffie te drinken. Op tijd vertrekt het vliegtuig naar Honolulu, waar we na 50 minuten landen en na drie kwartier weer vertrekken nu naar Lihue op Kauai. Deze vlucht is nog korter en 's ochtends om half negen staan we op het vliegveld van Lihue. Judith en Lia halen de huurauto op en Eli en ik wachten op de bagage. De dames komen terug met een luxere auto dan gereserveerd is. Er werkt een Nederlander bij het verhuurbedrijf, een oudere Indonesische man die al heel lang op Kauai woont en die de gehuurde auto voor de Hollanders upgrade. Na wat gegeten en gedronken te hebben (Strawberry Tsunami) arriveren we - veel te vroeg - bij het huisje. De schoonmaakster moet nog komen. We weten nu in elk geval waar het huisje is, het ziet er heel gezellig uit en je hebt er heel veel privacy. Als je er zit zowel binnen als buiten lijkt het of je midden in de jungle bent.
We rijden naar Kapalabeach bij het Marriot hotel. Veel mensen denken dat het strand bij het hotel hoort, maar het is gewoon een publiek strand. Er staat een stevige oceaanbries en dat is wel zo plezierig in de hitte. Tegen 15:00 uur breken we op een gaan in Duke's een hapje eten en drinken. De inktvisringen die ik geserveerd krijg zijn overheerlijk. Ontspannen relaxen op een terras in de schaduw en een temperatuur rond de dertig graden, met uitzicht op de oceaan en een baai omzoomd met palmbomen, met een pilsje onder handbereik: wat kun je nog meer verlangen van een vakantie? Op het eind van de middag worden er nog boodschappen ingekocht voor de rest van de week. Als we bij het huisje komen, staan er verse (kunst)bloemen, maar ook een mand in de keuken bomvol met (echt) fruit. Verschillende soorten, variërend van bananen (klein maar heel smaakvol) tot papayas, mango's en anderssoortig fruit, mij verder onbekend. Iedereen is moe en rossig van de zon, het zout, het strand en het bier. In combinatie met het vroege opstaan, wordt dit vanavond vast een vroegertje. Lia ligt al om zes uur in bed.
De eigenaresse komt nog even langs en geeft nog een boel informatie. We kunnen strandspullen inclusief snorkelmateriaal gebruiken, er is een grote gasbarbeque beschikbaar en ze weet wat alternatieve routes om de drukte te vermijden. Er is overigens wel internet via een draadloos netwerk, maar we kennen de sleutel van de beveiliging (nog) niet. Victor komt ons dat nog vertellen.
Het bed is een aardbevingbed. Als de één zich omdraait of pink verlegt gaat het hele bed schudden en trillen en denkt de ander dat er een aardbeving is.


<< Hawaii <<Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Volgende>>