Reisverslag Hawaii juli 2005

Zaterdag 30 juli
's Ochtends gaan Lia en Judith naar de markt en nog wat boodschappen doen, Eli rijdt mee om te surfen in Hilo. Heb ik mooi de gelegenheid om verder te gaan met mijn muziekbibliotheek. Ik had niet verwacht dat het nog zoveel werk zou zijn. Tegen twee uur is de meute weer terug, Eli baalt wel, want er waren wedstrijden en de surfspot was niet vrij toegankelijk. Omdat het zulk lekker weer is blijven we bij het huis, we zouden in de middag naar het Vulcano State Park gaan, dat stellen we maar uit tot morgen. Ik ben er niet rouwig om, heb mijn nek wat bezeerd met die golven van Kua Bay gisteren en het lijkt wel of mijn oor aan diezelfde kant wat dicht zit. Op het eind van de middag rijden we de Chin Chuck road af. De weg stopt in een bos - het Hakalaubos - en gaat daar over in een bospad. Er zijn toegangsweggetjes naar huizen die je niet kunt zien liggen, maar waarschijnlijk ergens in het bos staan. Je zit dan gelijk midden in de rimboe. Het Hakalaubos is niet echt een tropisch woud, dit zal wel met de hoogte te maken hebben. Het bos ligt vrij hoog tegen de helling aan. Langs de Chin Chuckroad staan grote huizen met soms enorm grote kavels. Eén van de tuinen is prachtig aangelegd, dat is nog net zichtbaar tussen de afscheidingsbomen en struiken. Er zijn ook nogal wat boerderijen. Als we terug naar huis rijden, slaan we nog een zijweggetje in. Ik kon me van Google Earth herinneren dat er een weggetje moest zijn die tot bij een riviertje kwam. De gok is goed, als de County Road ophoudt dan is er nog wel een dirt road die over een half ingezakt bruggetje gaat. En omdat we dan weer een stuk lager zitten heeft de natuur hier wel een tropisch karakter. Net een botanische tuin maar dan in het wild. De oevers van het riviertje zijn weelderig begroeid met vele verschillende tropische planten die vaak ook nog bloeien. De vegetatie is wild en staat dicht op elkaar, af en toe zijn er doorkijkjes die een blik gunnen op het tropisch regenwoud. En dat allemaal op nog geen kilometer afstand van het huis!

Zondag 31 juli
Vanochtend belde eerst Rutger via Skype en daarna tot onze verrassing ook Suus via Skype, de verbinding was niet echt goed, maar wel heel leuk om zo even contact te hebben. Direct daarna belde Max Goldberger op dat ie langs zou komen voor een kop koffie en om een videorecorder te brengen. Max is een 82-jarige man die Judith & Eli op een of andere manier ontmoet hebben in een theater. Hij vond het maar raar dat ze geen videorecorder hebben en dat ze daardoor geen videobanden konden bekijken. Hij woont nu 17 jaar op Hawaii en is een vriend van de Soldaat van Oranje (Erik Hazelhoff) die ook op Big Island in Waimea woont en inmiddels 86 is. Het is een man vol verhalen en voor zijn leeftijd nog wel heel erg actief. Vooral de Tweede Wereldoorlog is voor hem een belangrijke periode, hij is betrokken geweest bij het project van Steven Spielberg: Shoah. Hij werd als overlevende van de Holocaust geïnterviewd door Yvonne de Vries voor die documentaire. Hij had ook hele verhalen over Afrika en Bangkok, waar hij werkte voor de NASA. Via Bangkok is hij uiteindelijk op Big Island terechtgekomen waar hij gewerkt heeft aan allerlei alternatieve energieprojecten. Hij schijnt nog heel actief te zijn zowel in het culturele leven als ook nog steeds ook in het wetenschappelijke wereldje op Big Island. Tegen het eind van de ochtend vertrekken we richting het zuiden. De Zuidkust hebben nog niet eerder gedaan, de weg voert weer langs verse lavavelden en we hebben het plan opgevat om eerst het Pu`uhonua o Honaunau National Historical Park te bekijken en van daaruit naar Green Sand Beach te gaan en van daaruit weer naar het Vulcano Park. In de buurt van het Historical Park gaan we eerst lunchen. Voor het eerst laat Lonely Planet ons in de steek, de eettenten die vermeld worden bestaan niet meer, of hebben een andere bestemming gekregen. We vinden uiteindelijk een heel leuk restaurantje met een prachtig uitzicht vanaf een hoog gelegen punt op de oceaan en de vallei die eronder ligt. Het Historical Park is heel interessant om te bezoeken. Het is het oude Koninklijke domein van de Hawaiiaanse koningshuizen en priesters. De moeite waard om er rond te lopen en te kijken. Er is onder andere een tempel met de beenderen van alle Hawaiiaanse koningen en priesters erin opgestapeld. Er staan veel uit hout gesneden beelden, en er is een werkplaats met daarin kano's die bewerkt zijn. Zoals gebruikelijk hebben we teveel op het programma staan, we slaan Green Sand Beach over. In Vulcanopark aangekomen krijgen we van de Rangers te horen dat we niet dicht bij de lavastroom die in de oceaan uitmondt kunnen komen. Ieder ogenblik kan de bench die door de lava is gevormd afbreken en het gevaar is te groot om daar dichtbij te komen. Voor zover ik het begrepen heb, is het zo dat de ondergrond door oude lava gevormd geërodeerd is door het gebeuk van de golven en dat het gewicht van de nieuwe lava nu zo groot is dat er een stuk van 6 acres (ik weet niet precies hoeveel 1 acre is, maar het klinkt veel) op het punt van afbreken staat. En omdat niet precies te voorspellen valt wat er dan allemaal meegesleurd wordt in de gloeiende lava en in de oceaan sluiten ze het gebied voor alle zekerheid maar af. Vanaf een afstand van een paar kilometer zie je wel de lava in de oceaan stromen, nou ja je ziet het niet stromen maar je ziet een enorme vuurgloed en stoomwolken in de verte. Af en toe laait dat hevig op, en soms zie je het wat afzwakken. Vanaf de helling zie je de rode gloed van de lavastroom die vanaf de krater naar beneden gaat. Het lijkt wel een hele sliert van skieërs met toortsen, zoals je dat wel tijdens de wintersport kunt zien. Foto's en film zijn er moeilijk van te maken. Afhankelijk van de wind ruik je ook af en toe de zwavellucht. De weg er naartoe is op een gegeven moment overstroomd door de lava, we zijn nog een eindje de trail opgegaan zoals die uitgezet is met markeerreflectoren zodat we de plaats waar de lavastroom in de oceaan komt goed konden zien. Hoewel het op afstand was, was het indrukwekkend om dit eens mee te maken en te zien. Het landschap waar je doorheen rijdt om bij de trail te komen is heel bijzonder, heel desolaat en soms deed het denken aan een gebied waar een atoombom is gevallen: zwarte vlaktes met hier en daar wat uitstekende stokken en boomstammen.


<< Hawaii <<Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Volgende>>