Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - 1 tot 2 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus 1 jaar 2 maanden tot 1 jaar 5 maanden: februari 2008 - mei 2008

februari 2008 - 1 jaar en 2 maanden

Op de cursus apporteren die we nu voor de tweede keer volgen doet Rufus het nog steeds redelijk. In ieder geval aanzienlijk beter dan de vorige cursus, toe was het echt huilen met de klep dicht. De instructeur biedt aan een individuele les te geven. Hij vindt Rufus heel erg dominant en daarnaast erg eigengereid, ook voor een Heidewachtel. Tijdens die individuele les is het gewoon eng hoe goed Rufus na dat uurtje luistert. Hij blijft voortdurend aan mijn linkerbeen lopen en wat voor rare wendingen ik ook maak, hij volgt mij perfect. Zelfs onaangelijnd lijkt het of hij als met een onzichtbaar lijntje aan mij verbonden is. Ik krijg op mijn kop van de instructeur als ik - overmoedig geworden - hem laat zitten en naar me toe laat komen. Het dagelijks wandelen na deze les is nu heel wat plezieriger dan een paar weken en maanden geleden. Af en toe als de omgeving rustig genoeg is, laat ik de riem onopvallend vallen en blijft Rufus rustig meelopen: een genot! Als we bij De Piet - een recreatiegebied aan het Veerse Meer - wandelen, verloopt het aanvankelijk moeizaam. De vele geurtjes vangt de aandacht van Rufus en verhindert dat zijn aandacht naar ons uitgaat. Wat we ook proberen, het is weer niet te doorbreken. Halverwege geeft hij zijn pogingen om zijn eigen zin te doen en door te drijven op. Na een tijdje durf ik de riem weer te laten vallen en kan hij zijn gang gaan. Hij blijft ons wel in de gaten houden en als hij naar mijn idee te ver vooruit of teveel achter blijft en hem roep, komt hij onverwijld zonder te aarzelen!
Tijdens de strandwandelingen gaat het nu ook een stuk beter. Rufus blijft goed in de buurt en onderneemt geen doldrieste renpartijen. De weg van de auto naar het strand is voor hem nog wel heel enerverend, wat nogal trekgedrag oplevert: hij weet heel goed waar we naar toe gaan. Voor alle zekerheid houden we hem nog wel aan de lange lijn.


Weer eens een dagje strand! Nu niet alleen maar met het baasje en het vrouwtje, Rutger en Marije gaan ook mee. Dat betekent veel rennen, dollen, springen en plezier maken. Rufus weet er geen eind aan. We maken een lange wandeling. Rufus legt de afstand die we wandelen zeker drie keer af. Hij blijft goed in de buurt en beschrijft steeds lussen rond ons. Hij reageert prima op de commando´s. Alleen snapt hij af en toe niet goed wat hij moet doen. Als we met zijn vieren op een rij lopen en ik geef hem het commando ´volg´weet hij niet precies waar hij moet gaan lopen. Hij kiest ervoor dan maar links van degene die het meest links loopt te gaan lopen. Halverwege drinken we koffie en warme chocolademelk. Rufus kan dan weer wat op adem komen. Op de terugweg heeft hij weer voldoende energie om rond te rennen en af en toe in het water te springen, terwijl hij toch goed in de buurt blijft. Uit zichzelf komt hij zich af en toe melden door met een grote boog naar ons toe te komen, om dan weer zijn neus te volgen. Af en toe krijgt hij het commando om te volgen, voor te komen of aan de voet te zitten, zodat hij af en toe wat rust krijgt. Op het einde van de wandeling drinken we een biertje en Rufus water. Hij valt zelfs in slaap in de strandtent. In de auto terug naar huis slaapt hij verder. Thuis is hij nog steeds wat uitgeteld. Helaas laten we tijdens de wandeling foto- en video-apparatuur in de auto liggen.

<<terug naar boven>>

maart 2008 - 1 jaar en 3 maanden

Het streven om de website van Rufus opnieuw in te richten voor onze wintersportvakantie, lukt me niet. Het is meer werk dan ik dacht en het neemt dan ook meer tijd in beslag. De wintersport is inmiddels achter de rug. Rufus geniet weer volop van de sneeuw. Aanvankelijk houd ik hem aan de lange lijn, hij voelt zich weer een pup en vertoont hetzelfde gedrag. Hij rent, springt en draait door de sneeuw als een tol aan de lijn. De lange lijn doet hem kennelijk associëren met zijn puppytijd. Als op het eind van de middag de liften gesloten zijn en de laatste skiërs beneden zijn, mag Rufus ongelijnd mee. Op de besneeuwde hellingen kunnen we mooi het apporteren oefenen. Rufus vindt het geweldig, soms glijdt hij een heel eind door als hij de dummy oppikt en rent dan linea recta naar me toe om de dummy terug te brengen. Verschillende malen per dag wandelen we naar het dal. Enkel op de pistes is hij dan uit veiligheidsoverwegingen aangelijnd. De wandelingen zijn voor Rufus uiterst vermoeiend, hij kiest er voor om niet over de wandelpaden te lopen, maar ernaast door de nog ongerepte sneeuw. Wat betekent dat hij sprongsgewijs ons volgt tijdens de wandelingen. Hij graaft weer van alles op en komt dat trouw brengen. Ondanks het insmeren van zijn voetzolen met vaseline, hecht de sneeuw zich tussen zijn tenen en overal aan zijn vacht. Aan zijn poten en staart hangen grote ijs- en sneeuwballen, die hij regelmatig probeert weg te bijten. Ik vraag me wel eens af hoe dat zit met honden die in dit gebied wonen, ik kan me niet voorstellen dat de eigenaren van die honden iedere keer dat de hond naar buiten gaat de voetzolen insmeren. Daar moet ik toch eens naar informeren. Het beklimmen van metershoge sneeuwwallen in het dorp en dan weer naar beneden glijden is één van de favoriete bezigheden van Rufus als we met hem in de buurt van het appartement wandelen.
Het grote balkon bij het appartement is een groot succes. Als we in het appartement zijn, brengt Rufus zijn tijd door op het balkon. Er komen heel veel mensen en ook honden langs, wat het allemaal razend interessant maakt voor hem. Omdat ons kleinkind mee gaat op de wintersport, is Rufus anders dan vorig jaar geen moment alleen in het appartement.

Klik hier voor groter formaat

Na de wintersport is de laatste apporteercursusavond. Als ik wil kan ik samen met Rufus door naar het vervolg. De trainingen vinden dan op verschillende locaties plaats.Rufus is verschrikkelijk goed vooruitgegaan. De instructeur adviseert om het toch niet te doen. Hij vindt Rufus nog te snel afgeleid en ondanks het gegeven dat hij wat minder weerstand heeft tegen de dummy doet hij de oefeningen nog niet vlekkeloos. Rufus laat vaak de dummy vlak voor me los (dat is natuurlijk mijn fout en niet die van Rufus). Tijdens het voorkomen gaat hij ook nogal eens achter me zitten of staan in plaats van voor mij. In de woorden van de instructeur: als je ziet hoe snel en hoe goed Rufus de afgelopen periode vooruitgegaan is, zou het jammer zijn het te overhaasten en gun hem de tijd.
Ik houd me dan ook maar vast aan wat de instructeur als boodschap na de individuele les meegaf. Rufus is geen gemakkelijke hond, hij is afschuwelijk snel, wendbaar, slim, maar ook heel dominant. Die combinatie zorgt ervoor dat als hij maar iets van ruimte merkt, die ruimte ook neemt en op heel handige en slinkse manieren weet uit te breiden. Als je hem goed onder controle krijgt dan heb je een wereldhond en een geweldige jachthond aan hem, als je die controle laat versloffen dan kan het een knap lastig mannetje zijn. Mijn veronderstelling indertijd dat we hem te vroeg los hebben laten lopen door akkers en weiden is daarmee onderuit gehaald. De trainer heeft me er ook van weten te overtuigen dat we Rufus in zijn puppytijd niet hebben verknald, de wijze waarop Rufus en ik met elkaar omgaan laat dat kennelijk zien.

<<terug naar boven>>

april 2008 - 1 jaar en 4 maanden

Het wandelen door drassige weiden en zompige akkers zorgt er nogal eens voor dat Rufus bemodderd thuiskomt, zeker als we geoefend hebben met apporteren. Gebruikelijk is het altijd dat we in een grote bak water op het terras zijn poten afspoelen en schoonmaken. Sinds een tijdje gebruiken we daar nu de tuinslang voor. Rufus staat tijdens het afspuiten stil en vindt het niet vervelend. Is de wasbeurt klaar dan maakt hij rare konijnesprongen door de tuin en schudt hij het water uit zijn vacht. Vandaag blijft de schuifpui open tijdens het afspuiten en dat laten we geen tweede keer meer gebeuren. Rufus sprint naar binnen en midden in de kamer schudt hij zich uit, met alle gevolgen vandien. De vloer moet geheel gereinigd worden en dat geldt even goed voor de deuren, de muren en de piano.
Heidewachtels hebben sterke ´will to please´, zo heet het in allerlei publicaties. Het lijkt erop dat Rufus de uitzondering is die de regel bevestigd. Hij heeft wel een sterke ´will to be pleased´.

Het fluitekruid schiet overal uit de grond. Rufus is er dol op. Hij lijkt af en toe net een drugsverslaafde, met zijn snuit in het kruidige groen snuift hij de geur op en likt hij de fijngevederde bladeren. Als hij klaar is staat hij soms wat versuft met zijn kop naar beneden en zijn lippen een beetje flieberend een tijdje stil. Op internet vind ik een site waarop een fluitekruidextract aanbevolen wordt voor de perfecte conditie voor een dekking zowel voor reuen als voor teven. Ik neem aan dat het verder dan wel geen kwaad zal kunnen.
Omdat de treinen een hele maand niet rijden in Zeeland, halen Rufus en ik Rutger op in Bergen op Zoom. Rufus springt en danst in de achterbak, zodra hij ziet dat Rutger naar de auto loopt. De auto - toch een stevige uitvoering - schudt heen en weer. Het hele weekend wijkt Rufus geen centimeter van zijn ´suikeroompje´. Waar Rutger is, staat, ligt of zit Rufus ook. Op het strand is het natuurlijk weer dolle pret!
Tijdens een wandeling speelt Rufus een tijdje met een jonge labrador. Het kost wat moeite om hem mee te krijgen, uiteindelijk lukt het. Terug in de bebouwde kom wil ik hem aanlijnen, en blijkt dat zijn halsband niet meer om zijn nek zit. Het betekent voor Rufus een extra lange wandeling, waar hij absoluut geen bezwaar tegen heeft. Het is zeker een kwartier tot 20 minuten teruglopen naar het veldje waar hij speelde met de labrador. Een eindje voor we het veldje naderen, loopt Rufus naar een grasrand aan de kant van de weg en staat stil, mij aankijkend. Ik roep hem, maar hij blijft staan en blijft me aankijken. Als ik beter kijk, ligt zijn halsband bij zijn voorpoten in het gras. Ik wijfel nu nog steeds of hij nu weet waar ik naar op zoek ben en hij zich kan herinneren dat zijn halsband op die plek afviel, of dat dit nu puur toeval is.
Het vrouwtje gaat 2 weken op familiebezoek in de Verenigde Staten. De twee koffers die nu in de kamer staan maken Rufus een beetje nerveus. Hij weet niet wat er gaat gebeuren en of hij wel mee mag als wij weggaan. Regelmatig drentelt hij heen en weer en snuffelt aan de koffers. Herhaaldelijk komt hij even knuffelen en legt hij zijn kop op onze schoot en wil hij eigenlijk helemaal op schoot kruipen. Op de dag van vertrek is hij wat van slag en is niet uit mijn buurt weg te slaan en volgt mij argwanend als ik iets uit de auto haal of naar buiten ga.
Steeds vaker neemt Rufus meer afstand tijdens het wandelen als hij onaangelijnd meeloopt. Hij blijft dan wat talmen, snuffelt en ruikt overal (vooral aan het fluitekruid) en laat me zo´n 50 meter verder wandelen. Rufus komt dan rennend liefst springend over slootjes achter me aan en schiet me weer tientallen meters voorbij om dan rustig naar me toe te lopen. Op die manier raakt hij me ook wel eens kwijt als ik achter bosjes een ander pad of weggetje inga. In plaats van dan rustig te overwegen, rent Rufus dan als een bliksemschicht heen en weer om me te zoeken met als gevolg dat hij nog verder van me afraakt. Pas na het roepen van zijn naam, neemt hij de tijd om vast te stellen uit welke richting het geluid komt en rent dan naar me toe.

<<terug naar boven>>

mei 2008 - 1 jaar en 5 maanden

Op luchthaven Brussel snuffelt Rufus zo intens dat hij niet ziet dat we naar het vrouwtje lopen, die bij de uitgang van de aankomsthal met koffers staat te wachten. Tot op enkele centimeters vangt rufus pas haar geur op en het lijkt of hij een hartverzakking krijgt. Gelukkig heb ik hem kort aan de riem.
Van de akkers waar Rufus als pup op ronddartelde zijn nog maar een paar stukken over van respectievelijk een vierkante kilometer en één stuk van ongeveer 100 bij 500 meter en nog wat kleinere veldjes. De rest is verdwenen in de infrastructuur van een nieuwe wijk. Nu hij wat beter luistert laat ik hem daar ongelijnd lopen. Rufus gaat dan weer gelijk in de sluiphouding met zijn buik laag over de grond. Meestal worden we omcirkeld door kievit en tureluurpaartjes die ons proberen af te leiden, zodat we niet richting hun nest gaan. Af en toe komt Rufus een haas tegen en zet dan de sprint aan, hij reageert toch op mijn ´hier´-commando. Deze reserveer ik voor als hij losloopt, naar mijn smaak te ver weg is en moet terugkomen. Hij loopt me dan tegemoet en passeert me dan met een boog rechts en komt links naast me lopen, krijgt hij ´oké´ dan mag hij weer zijn eigen gang gaan, maar evengoed kan hij dan ook andere commando´s krijgen afhankelijk van de situatie. Bij tegemoetkomende fietsers en wandelaars moet hij volgen of als ik hem wil aanlijnen, moet hij zitten. De afgebroken sprint achter een haas aan zorgt ervoor dat Rufus opgewonden is en hij loopt als een gespannen veer naast me. Op het grote stuk zijn twee onooglijke modderpoelen, maar Rufus weet ze feilloos te vinden om er doorheen te baggeren. Hij zakt er tot zijn buik in weg, wat mij min of meer verplicht om schoon water op te zoeken waar hij kan zwemmen om zich af te spoelen. Na dergelijke wandelingen is Rufus de pijp uit als hij thuis is en nog eens extra afgespoeld wordt met de tuinslang.

Normaal gesproken doe ik 15 tot 20 jaar met bergschoenen. Na anderhalf jaar intensief dagelijks gebruik is de levensduur nu naar vijf jaar teruggebracht. Ik ben benieuwd hoe lang ik het volgende nieuwe paar kan dragen.
In de buurt van het oefenveldje is een gezin komen wonen met een soort van terrier, met de naam Dino. Als Rufus aangelijnd is valt Dino aan en bijt zich vast in de achterpoten van Rufus. Tot drie maal toe is dit nu voorgevallen. Tijdens het onaangelijnd oefenen op het veldje blijft Dino uit de buurt en kijkt uit de verte toe. Zodra Rufus weer terug aangelijnd is, komt hij dichterbij. Na een fikse wandeling met veel rennen en zwemmen, loopt Rufus prima met me mee aan de knie en naderen we het grasveld waar Dino ook is. In een reflex grijp ik zijn halsband en aarzel even of ik Rufus zal aanlijnen of niet, maar besluit om het niet te doen naar aanleiding van de eerdere ervaringen. Achteraf heb ik er behoorlijk spijt van. Rufus loopt richting Dino, die zich daardoor kennelijk bedreigd voelt. Dino gaat tot de aanval over en hangt zoals gebruikelijk weer aan de broek van Rufus. Nu is hij echter niet aangelijnd en in een bliksemsnelle actie draait Rufus zich om, pakt Dino en trekt hem in de rietkraag van de nabijgelegen vijver. Ik schiet er naar toe, kan hem niet pakken omdat zijn halsband in de strijd is verdwenen en het lijkt me niet verstandig hem anderszins aan te pakken. Ik roep hem en loop hard van hem weg. Gelukkig reageert Rufus daarop en komt naast me zitten. Al met al duurt het slechts enkele seconden. In dat korte ogenblik zie ik een agressiviteit bij Rufus die ik nog niet eerder gezien heb en die ik ook nooit meer hoop te zien. Ik ben er helemaal van slag van en heb er hartkloppingen van, net als het moment inmiddels zo´n half jaar geleden dat Rufus in het donker vanuit het niets door een Duitse Staander werd aangevallen. Nadat ik Rufus naar huis heb gebracht, informeer ik nog even bij de eigenaren van Dino. Zijn vrouwtje meldt dat het allemaal wel mee valt, Dino heeft wat bloed op zijn kop en hinkt wat met zijn achterpoot. 's Avonds komt het baasje van Dino langs om te vertellen dat het helemaal niet zo mee valt. Bezoek aan de dierenarts is noodzakelijk om hechtingen aan te brengen bij het oor van Dino en antibiotica toe te dienen om infecties te voorkomen. De twee dochtertjes zijn verschrikkelijk geschrokken van het gebeuren. Mijn aanbod om de dierenartskosten voor mijn rekening te nemen of in ieder geval daarin te delen wordt afgeslagen. De baas van Dino vertelt dat Dino getraumatiseerd is in zijn jeugd door een aanvallende hond. En dat dit de reden is dat hij zo op grotere honden reageert. Ik laat Rufus voortaan in de buurt van het oefenveldje niet meer onaangelijnd als Dino te zien is. Op het oefenveldje is hij nu heel ongedurig en gromt voortdurend. Hij is niet goed in staat zijn aandacht bij de oefeningen en de opdrachten te houden. Ik zal dus een ander oefenveldje moeten zoeken.
De agressiviteit tegenover Dino staat in flagrante tegenstelling tot de voorzichtigheid en zachtmoedigheid die Rufus betracht ten opzichte van onze kleindochter.

Voor de eerste keer ontdekken we een teek bij Rufus, waarschijnlijk opgelopen in het Zeisterbos. Een prachtig honderden jaren oud bos waarin het heerlijk wandelen is. Rufus heeft er ´s ochtends met andere honden gespeeld en rondgerend, maar ook een teek opgelopen in de struiken. Met een tekentang is het insect er ´s middags vrij snel uitgehaald. Nu maar hopen dat we het tijdig verwijdjerd hebben en dat ie niet besmet is met de Borrelia ziektekiem (zie Hondenplaza en de natuurkalender). De komende 2 weken moeten we er goed op letten of op de plek waar de teek heeft gezeten een rode vlek ontstaat.

Heel af en toe krijgt Rufus de kolder in zijn kop, een soort van kortsluiting in zijn hersenen denk ik. Het gebeurt niet vaak, als het voorkomt is het meestal ´s avonds tegen de schemering aan. Ik waan me op dergelijke momenten in een soort van tekenfilm, met van die figuurtjes die heel snel en hard rondstuiven. Zo snel dat je geen pootjes ziet maar vier ronddraaiende cirkeltjes. Nou zoiets heeft Rufus dan ook. Je ziet een soort van bruin witte vlek voorbij schieten Anders dan zo´n half jaar geleden reageert hij nu wel als ik hem roep, maar ook dat gebeurt met veel geweld en lawaai. Gierend en slippend draait hij zich in een grote stofwolk in mijn richting, om stevig af te zetten en op dezelfde snelheid in mijn richting te rennen. Het is dan verstandig om een stapje opzij te zetten: ik heb weinig zin zo´n 22 kilo op deze snelheid tegen mijn benen te krijgen. Nadat hij als een projectiel voorbij suist, komt hij slippend 10 meter achter me tot stilstand. Gelukkig komt hij daarna weer gewoon in draf naar me toe. Zelfs als hij zo´n bui heeft, kan hij het even plotseling afbreken om stokstijf stil te staan met zijn achterpoot of voorpoot opgeheven en daarna sluipend met zijn buik over de grond naar konijn die een eindje verder zit en die hij niet kan zien, maar wel ruiken. Jammer dat ik geen camera bij me heb, het ziet er erg stoer uit!

Hé Baas, ik wil uit! Moet ie eerst nog zonodig even weg Waar blijft ie nou? Nou leuk hoor, moet ik af op mijn plaats Komt er nou nog wat van?!

Een kleine serie foto´s als Rufus naar zijn idee wat lang moet wachten voordat hij uit wandelen mag.

klik hier om de foto´s van februari tot en met mei 2008 in een slideshow te bekijken.

Tenslotte als afronding van de maand mei nog een kort filmpje, met Rufus in de rol van opzichter bij het opnieuw bestraten van een terrasje. De kwaliteit is niet zoals gebruikelijk, heb er geen idee van hoe dat komt. Klik hier voor een groter formaat.

 

<<terug naar boven>>

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2008 Ron H. van Raalten