Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 2 jaar tot 3 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus 2 jaar 1 maand tot 2 jaar 3 maand: januari 2009 tot en met maart 2009

januari 2009 - 2 jaar en 1 maand

De afgelopen weken is Rufus wat onrustiger. Niet echt vervelend, maar hij moet voortdurend wat teruggehaald worden. De maand december met alle familiebijeenkomsten, logeerpartijen, wintersport en sneeuwpret en vooral de aanwezigheid van onze eigen kinderen hebben Rufus veel vrije ruimte gegeven. En zoals het een echte Heidewachtel betaamt heeft hij die ruimte ook volop en volledig benut, zelfs in toenemende mate weten uit te breiden. Kortom de touwtjes moeten weer wat aangehaald worden. Tijdens de dagelijkse wandelingen begin ik daar weer mee.
De nachtvorst doet de temperatuur in de bijkeuken drastisch dalen. ´s Nachts is het er maar een paar graden boven nul, de verwarming zorgt er wel voor dat het er niet zal vriezen. Rufus lijkt er overigens weinig last van te hebben. Als de verwachting is dat het kwik ´s nachts behoorlijk beneden de -10 graden Celsius zal uitkomen, laten we hem voor alle zekerheid maar in de woonkamer op zijn kussen overnachten.
De koude zorgt er ook voor dat er nogal wat dieren in de natuur het moeilijker hebben. Rufus moet vlak bij me blijven of aan de lijn als een wandeling langs de waterkant voert. Om te voorkomen dat watervogels die beschutting zoeken in de rietkragen opgejaagd worden en onnodig veel energie verbruiken. Rufus speurt nu aanzienlijk meer kadavers op in braak land dan anders. Af en toe lijkt het erop dat we een soort van opruimingsdienst zijn. De volgende keren neem ik een vuilniszak mee om de kadavers in te doen, in de polder zijn geen vuilnisbakken waar je iets in kunt deponeren. De afgelopen dagen is het geen uitzondering dat Rufus met 4 tot 6 dode konijnen, vogels en ratten aankomt. Van verre komt hij al huppelend met zijn buit naar me toe, gaat voor me zitten en laat het op commando los. Enthousiast prijs ik hem dan uitbundig en krijgt hij als beloning een stukje kaas of worst.


Het prachtige winterweer brengt veel hondenbezitters tot een wandeling, bij het Goese Meer leidt dit tot een ware meutevorming. Onder de vele honden is ook Rocky, een jonge Huskey, die we regelmatig tegenkomen en waar Rufus graag mee speelt. Ze zijn alletwee behoorlijk aan elkaar gewaagd en ze gaan er als vanouds als een speer vandoor.

Waar ik al een tijdje bang voor ben, is gebeurd. Nadat de dooi ingevallen is, zakt Rufus door het ijs. Op het ijs in diepe sloten en vaarten mag hij al dagen niet. Op een ondergelopen stuk land wat nog bevroren is kan ik hem niet weerhouden. Mijn inschatting is bovendien dat het slechts om enkele centimeters diepte gaat. Dit blijkt niet het geval. Rufus verdwijnt kopje onder, gelukkig komt hij in het wak weer boven. Hij kan echter niet op eigen kracht uit het wak klimmen en blijft me met een hulpeloze blik met zijn voorpoten op het ijs aankijken. Ik heb geen andere keus dan het dunne ijs op te lopen. Het zijn slechts enkele stappen, ik grijp hem bij zijn halsband en trek hem terug op het ijs en we lopen zo snel mogelijk naar het droge. Ik houd het niet droog en met natte schoenen, sokken en broekspijpen keren we huiswaarts. Nu maar hopen dat Rufus goed onthoudt dat de mogelijkheid bestaat dat je door ijs kunt zakken!

De eerste les van de nieuwe serie is weer geweest. Het is nog steeds een klein groepje van 3 honden, wat wel heel klein van omvang is. Rufus is erg happig om zijn kunsten te vertonen. Zo happig dat hij voortdurend inspringt als hij moet apporteren. Na vier keer achter elkaar hem terug te fluiten, blijft hij eindelijk wachten op het commando. De oefening waarbij de dummy wordt weggegooid, hij moet blijven zitten en ik de dummy ophaal, vindt Rufus maar raar. Ik kan merken dat ik de afgelopen weken niet echt geoefend heb met hem. Rufus moet duidelijk wennen dat hij nu weer een boel commando´s achter elkaar krijgt. Hij pakt het overigens weer snel op en daar ben ik wel blij om. Een volgende keer zitten Rufus en ik nu wel in een héél klein groepje. Bestaande uit Rufus en Donna, een Heidewachtel teefje, zij maken de trainingsgroep compleet. Je krijgt op die manier wel veel aandacht natuurlijk, maar een grotere groep is toch wel leuker.


klik hier om de foto´s van januari 2009 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

februari 2009 - 2 jaar en 2 maand

Door een complete crash van mijn PC, geen foto´s of filmpjes deze keer. Alle recente foto´s die nog niet op een externe harddisk staan zijn verdwenen.
Na een privé-les, omdat Donna gesteriliseerd is, is de volgende trainingsbijeenkomst weer met twee honden. Rufus presteert heel wisselend. Bij een redelijk complexe opdracht doet hij het heel goed. Samen met Rufus sta ik op een pad tegenover een brede strook dichte begroeiing. De instructeur is niet zichtbaar voor de honden naar de andere kant van de strook met struiken gelopen waar een groot grasveld is met een prikkeldraadhek en de dummy van Rufus ligt op de akker achter het prikkeldraadhek. Als de eendenfluit klinkt moet ik Rufus het commando apport geven. Hij verdwijnt in het bosschage en op teken van de instructeur kan ik hem terugfluiten. Zonder aarzelen steekt hij door de struiken heen, over het grasveld en onder het prikkeldraad door naar zijn dummy. Terugkomend loopt hij om de struiken heen en komt netjes voor. De opdracht wordt vervolgens uitgebreid. Nu moet Rufus door twee brede stroken met dichtbegroeide struiken en boompjes, met daar tussenin een grasstrook en er achter weer het grasveld met prikkeldraad. Als de eendenfluit weer klinkt vertrekt hij wel op het commando apport, maar blijft hangen in de eerste strook. Tot drie maal toe is dit het geval, als ik denk dat het niet meer zal lukken klinkt nu niet de eendenfluit, maar een schot uit het alarmpistool en zowaar Rufus richt zich op het geluid en weet de romper (een soort van plastic dummy) achter het prikkeldraad op te halen en terug te brengen. Even later moet hij een aanzienlijk eenvoudiger oefening doen waarin hij het commando ´vooruit´ moet uitvoeren en de dummy zichtbaar op een afstand van ongeveer 30 meter op moet halen. Rufus gaat ronddwalen en allerlei voor hem interessanter geurtjes opzoeken. Ik moet de oefening afbreken, want hij gaat slordig doen met de dummy en dat is iets wat niet mag.
Een paar dagen ben ik geveld door een akelige virus. Rufus merkt dat zijn baasje het niet naar zijn zin heeft en komt regelmatig aan mijn voeten liggen en af en toe zijn kop op mijn schoot leggen. Als ik indommel en even later wakker schrik ligt hij uitgebreid op mijn schoot met zijn kop onder mijn arm te slapen. Door mijn bewegingen tilt hij zijn kop op en besnuffelt mijn gezicht. Ik laat hem maar een tijdje zo liggen en val weer in slaap. Buiten heeft Rufus minder compassie met me, als een halve zombie wandel ik met hem en ben weinig alert wat er gebeurt. Regelmatig ben ik Rufus kwijt en is hij mij al gepasseerd zonder dat ik het merk en loopt hij een eind voor me uit. Prompt duikt hij nu weer in vieze sloten achter vogels aan en komt er zwart en stinkend uit, wat weer leidt tot schrobbeurten als we terug thuis zijn. Nu pas is te merken hoe intensief ik met hem bezig ben tijdens het wandelen, en hoe hard dat nodig is. Zolang ik me slecht kan concentreren laat ik hem aangelijnd mee gaan.
Tijdens één van deze wandelingen komt een mevrouw met een Heidewachtel onze richting op en vraagt of dit nu Duke Rufus is. De mevrouw blijkt een bezoekster te zijn van de site van Rufus. Ze woont in een plaats in de nabijheid van Goes en werkt in Goes, af en toe wandelt ze met haar hond bij ons in de buurt. Ze had al eerder gehoopt ons tegen te komen en vond het heel leuk om Rufus nu eens in het echt te zien. Jammer genoeg ontmoeten we elkaar op een plek waar ik de honden liever niet loslaat in verband met een vrij druk bereden straat.
Van de hondenschool krijg ik het verzoek om me aan te sluiten bij een jachttraininggroepje met meerdere honden, het huidige groepje is wel erg klein geworden. Ik ben benieuwd hoe Rufus er op zal reageren. Hij zal wel moeten wennen, ik ook trouwens!

<<terug naar boven>>

maart 2009: 2 jaar en 3 maand

Het kussen waar Rufus altijd op ligt is kapot. We kopen een mand voor hem in plaats van een kussen. De eerste dag ligt hij er in allerlei onmogelijke houdingen in. Na één dag houdt hij het voor gezien en installeert zich vooral op het vloerkleed, af en toe ligt hij op verschillende plekken in de kamer. Rufus moet echt in de mand gestuurd worden om er in te liggen. Uit zichzelf maakt hij er geen gebruik van. We brengen de mand terug naar de winkel en kijken de komende tijd uit naar een goed en sterk kussen.

De groep waar we nu de training mee volgen bestaat uit 8 honden. Tot nu toe wordt de groep steeds gesplitst en zijn er twee trainers die wisselend met de twee groepjes van 4 honden de oefeningen doen. Rufus is nog steeds erg gretig om de oefeningen uit te voeren. Hij springt nu echter niet meer in, maar wacht echt op het commando voor hij vertrekt. Het apporteren van de dummy en de romper doet hij goed, het afgeven gaat tijdens de trainingen nog niet goed. Thuis en in een rustige omgeving komt hij wel goed voor en zit voor me te wachten om de dummy af te geven. Als ik Rufus met de tuinslang afspuit (wat bijna dagelijks nodig is) wacht hij altijd keurig netjes tot ik het commando ´schudden´ geef, voor hij zich uitschud. Dit alles lukt hem niet tijdens de trainingen. Het wachten tussendoor is helemaal een crime, zowel voor hem als voor mij. Hij piept, jankt en blaft als andere honden hun oefeningen afwerken. Hij wil het dan eigenlijk doen en laten zien wat hij kan. Op mijn beurt erger ik me aan zijn gedrag en kan dat gedrag nauwelijks doorbreken, met als gevolg dat ik me ga irriteren. Regelmatig ga ik dan een eindje verder met hem oefenen om dummy´s te apporteren, zoek apport of het commando vooruit te oefenen.
Voor Rufus hebben we nu een Dog Gone Smart Crate Mat gekocht. Hij ligt er graag op, ook Boema heeft ontdekt dat het lekker ligt!

Langzamerhand begint Rufus de ´lokhond´ van de buurt te worden. De eerste keer dat hij als lokhond wordt ingezet, probeert het vrouwtje van Rocky de Husky al 20 minuten voordat Rufus en ik arriveren aan te lijnen. Ik laat hem los en Rocky en Rufus gaan direct met elkaar spelen. Als ik Rufus fluit, laat Rocky zich ook aanlijnen. Een tweede keer wandel ik weer richting Goese Meer en komt de bazin van Goof, een Airdale waar Rufus het ook goed mee kan vinden, ons tegemoet. Zij is Goof kwijt en is bang dat hij de weg is overgestoken. Na een tijdje komen we Goof tegen, terwijl zijn vrouwtje uit het zicht is verdwenen. Samen met Goof lopen Rufus en ik weer terug naar de weg om zijn vrouwtje terug te vinden.

Een extra winstersportvakantie is ingepland en omdat er geen ruimte is bij de opvang, mag Rufus weer mee. Deze keer gaan we naar Söll in Oostenrijk. Niet in een appartement zoals de andere jaren, maar in een Alpengasthaus. We kunnen prima skiën, fijne sneeuw en goed skiweer. Rufus vermaakt zich prima op de pistes en rent helling op en af. Om wandelingen te maken is het voor mij niet zo´n geweldig gebied. Behalve de pistes kun je eigenlijk enkel langs een plaatselijk weggetje naar beneden en weer terug lopen. Rufus heeft weliswaar weinig last van het stijgingspercentage van de pistes en de weggetjes, ik des te meer. Hij kan overdag ook nauwelijks loslopen door de skiërs en boarders die de pistes bevolken. Voor Rufus begint de dag eigenlijk pas goed om 17:00 uur. Hij kan vanaf dat moment zijn gang gaan op de pistes en vooral naast de pistes in de losse en diepe sneeuw. Ook ´s ochtends vroeg voor 08:00 uur heeft hij wat dat betreft de vrije ruimte. Dolle pret voor hem en hij geniet er volop van. De drukte in het Alpengasthaus veroorzaakt door het in- en uitlopen van mensen, zorgt ervoor dat Rufus steeds heel alert blijft. Hij is toch wat minder op zijn gemak dan in een appartement.

En nog een filmpje van ongeveer 3 minuten, klik voor groot formaat hier

klik hier om alle foto´s van maart 2009 in een slideshow te bekijken.

<<terug naar boven>>

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2009 Ron H. van Raalten