Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 3 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus 3 jaar tot 4 jaar: januari 2010 tot en met december 2010

januari 2010 t/m maart 2010

Het begin van 2010 is echt winters. Het wandelen met Rufus verloopt aanvankelijk moeizaam. De doorgaande wegen zijn goed sneeuw en ijsvrij gemaakt. In onze buurt en op de wandelplekken van Rufus is de weg superglad en moeilijk begaanbaar. Voetje voor voetje met een spring-in-'t-veld als Rufus wandelen, valt niet mee voor hem. Voor mij trouwens ook niet. Gelukkig komen we thuis anti-slip ijzers voor onder de schoenen tegen uit een ijzelperiode van heel lang geleden. We wisten van het bestaan ervan niet meer af. Ze komen nu goed van pas, de wandelgebieden zijn voor mij nu goed bereikbaar. Het is verwonderlijk hoe weinig last Rufus heeft van de gladheid, enkel bij het hardlopen gaat hij een enkele keer onderuit, of glijdt hij door. Voor de rest schijnt hij geen enkel probleem te hebben met de gladheid.

Ik kijk als een berg op tegen de eerste trainingsbijeenkomst begin januari. Sinds november heb ik geen noemenswaardige oefeningen gedaan met Rufus. Rufus en ik zitten weer in een andere groep. Hij moet zich tegenover de andere reuen weer eens bewijzen. De eerste trainingsbijeenkomsten zijn vooral gericht op het negeren van andere reuen. Het lijkt erop dat het langzamerhand tot hem doordringt dat hij niet naar de training gaat om zijn ego te bevestigen. Gelukkig is Rufus niet alles verleerd. Hij wil weer graag werken, maar de afwerking laat nog stevig te wensen over. Daar kunnen we aan werken. Zolang de gladheid voortduurt is het moeilijk om in de eigen buurt iets te doen.

De avondwandeling sluit Rufus regelmatig af door aan de rand van de vijver achter een boom te staan en over de vijver heen in de donkere straat te staren. Er is niets anders te zien dan geparkeerde auto's en huizen. Hij kan zo minutenlang ontspannen staan. Komt er een eenzame fietser voorbij, volgt hij die tot de fietser geheel uit het zicht is verdwenen. Bij een straffe Oostenwind staat Rufus met zijn kop in de wind. Een prachtig gezicht: met opgeheven kop, enkel zijn neusvleugels in beweging en wapperende manen. De Oostenwind voert waarschijnlijk een boel geuren mee van de akkers net buiten de wijk.

De jaarlijkse wintersportvakantie is voor Rufus ieder jaar opnieuw een feest. De autorit er naar toe en terug, de laatste toch 12 uur durend, doorstaat Rufus met glans. Het gebied waar ik in Méribel-Mottaret altijd met hem wandel, is nu gebombardeerd tot natuurgebied. Het gevolg is dat honden er niet meer onaangelijnd mogen lopen. De Fransen zijn daar kennelijk niet zo gevoelig voor. De eerste dag dat ik met Rufus daar wandel, kom ik enkel baasjes met loslopende honden tegen. Nu ben ik in het los laten lopen van Rufus een stuk voorzichtiger geworden, daar kom ik hieronder nog even op terug. De rest van de tijd laat ik Rufus los, zodat hij weer in de hoge sneeuw kan dollen en springen. Ik heb geen foto- of filmaparatuur bij me, dus maar weinig beeldmateriaal. Iedere dag wordt voor Rufus afgesloten met de mogelijkheid om op een piste heen en weer te rennen. Vooral als Rutger en Mareije met een sleetje de piste afgaan, vindt Rufus het geweldig. Hij weet het sleetje prima bij te houden en probeert zelfs de richting waarin het gaat te beïnvloeden. In een oogwenk staat hij weer naast mij boven aan de piste!

Rufus loopt thuis nu minder vaak onaangelijnd mee. Aan de ene kant heeft dat te maken met het aanbreken van het broedseizoen. Hierdoor voorkom ik dat broedsels verstoord worden. Enkel op plaatsen waar ik zeker van weet dat er geen nesten zijn, mag hij nog los. De gemeente Goes is daar minder voorzichtig mee. Als het broedseizoen al begonnen is, haalt de gemeente bosschage weg bij het Goese Meer. In de struiken en boompjes wemelt het van de vogelnesten van onder andere duiven en merels. Behalve dat de krokussen, sneeuwklokjes volop in bloei staan, zijn de kieviten teruggekeerd in de Mannee en heb ik de eerste kikkers 's avonds horen kwaken: de lente begint voorzichtig van start te gaan.
Er is nog een reden dat ik Rufus minder los laat lopen en dat is zijn overdreven dominant gedrag naar andere reuen. Ik kan zijn gedrag niet goed plaatsen. Thuis is hij bijzonder rustig en sterk op ons gericht. Buiten aangelijnd of niet aangelijnd gaat zijn aandacht vooral uit naar de omgeving. Over de afgelopen twee jaar is het te vaak voorgekomen dat hij gevechten heeft met andere reuen. Iedere keer zijn er wel redenen aan te voeren hoe de gevechten ontstaan. Variërend van het tegen Rufus aan plassen van een reu tot het aanpakken van een reu die hem regelmatig als pup gebeten heeft. En nog andere voorvallen waardoor het begrijpelijk is, dat er een gevecht ontstaat. Bij alle incidenten komt Rufus ongeschonden uit de strijd, maar de tegenpartij niet. Hierdoor gaat hij zich steeds dominanter gedragen. Zodra er nu een hond aankomt gaat hij aan de lijn. Rufus zelf heeft al lang in de gaten dat dit een steeds terugkerend patroon is. Enkel als ik weet dat de hond een teef is, dan blijft hij los. Ook bij reuen waar hij geen enkel probleem mee heeft gaat hij aan de lijn. Ik weet dat het beter is om hem niet aan te lijnen, maar ik voel er niet voor om er op dit moment mee te experimenteren. Ik voel er ook niet voor om de incidenten uit te laten vechten, met alle gevolgen die er aan vast zitten. Eerst moet er dienaangaande duidelijkheid komen. Ik overweeg nu om een chemische castratie te laten uitvoeren, om te bezien of dat verandering brengt in zijn gedrag. Het aanbod van de trainer om Rufus gedurende enige tijd te observeren hoe zijn gedrag is ten opzichte van de eigen reuen van de trainer, grijp ik met beide handen aan. Mogelijk kan hij dan vaststellen of het om echt gestoord gedrag gaat of dat er andere zaken aan het gedrag van Rufus ten grondslag ligt.

Een nieuw apparaat, een nieuw geluid. Rufus moet even inspecteren wat voor raars er nu weer in de keuken staat.

klik hier om alle foto´s van het eerste kwartaal van 2010 in een slideshow te bekijken.  

<<terug naar boven>>

april 2010 t/m juni 2010

De kogel is door de kerk. Rufus krijgt een canule geïmplanteerd, om de hormoonproductie tegen te gaan. Volgens de dierenarts kan het twee weken duren voordat enig effect merkbaar is. De werking van de chemische castratie omvat ongeveer een half jaar.
Na 2 weken merken we niet echt een duidelijk verschil. De indruk is dat hij wat rustiger is. Wellicht is de wens de vader van de gedachte. Zijn energieniveau is nog onveranderlijk hoog. Als hij losloopt kan hij nog steeds geweldig hard rennen over grasvelden, door struiken heen en roffelt hij mij regelmatig voorbij. Er zijn ook wandelingen bij dat Rufus wat meer in de buurt blijft, veel snuffelt en sporen volgt. Tijdens het loslopen zet hij nog steeds geurvlaggen uit en schraapt hij regelmatig over de grond met zijn vier poten. Tijdens het ongelijnd lopen draagt hij zijn staart laag. Ik weet niet goed hoe dat was, in de periode voor de canule. Aan de lijn merk ik tot nu toe weinig verschil, hij trekt niet en loopt meestentijds met een slappe lijn mee. Zijn staart draagt hij dan wel hoog. Zijn gewicht is iets toegenomen, we passen de hoeveelheid voer dan ook naar beneden toe aan.
Voor de eerste keer na 2 weken chemische castratie, is Rufus een dagje bij zijn oppas geweest. Zij merkt evenmin verandering in het gedrag van Rufus. En als iemand dat zou moeten merken, is zij het wel.
Tijdens een wandeling langs het Goese Meer, zie ik in de verte een hond lopen. Voor alle zekerheid lijn ik Rufus aan. Na een tijdje schiet plotseling Goof een Airdale terrier, een reu, uit de struiken. Het is zeker al meer dan een jaar geleden dat we elkaar zijn tegen gekomen. In die tijd speelden ze altijd samen. Zijn bazin is in geen velden of wegen te bekennen. Goof blijft op een afstandje stilstaan, met zijn staart recht omhoog (dat schijnt bij de rasstandaard te horen). Rufus staat met zijn staart recht achteruit. Hij komt op ons afgerend en nodigt Rufus uit tot spelen. Rufus is aanvankelijk wat voorzichtig en alert en moet eerst even snuffelen. In deze situatie heb ik weinig andere keus dan Rufus van de lijn af te halen. Direct rent Goof achter Rufus aan. Ik wandel maar verder en de honden schieten heen en weer achter elkaar aan: over de grasvelden, door de struiken en door het water. Rufus duikt een paar keer tussen de achterpoten van Goof, zoals hij dat ook wel eens doet bij teven. Ik vind het altijd een gênante vertoning om te zien. Het duurt een kwartier voordat we de bazin van Goof in het vizier krijgen. Goof is helemaal buiten adem en hijgt met de tong uit zijn bek. Zijn bazin vertelt dat Goof inmiddels gecastreerd is, omdat hij voortdurend wegliep op zoek naar loopse teven. Ik ben blij dat deze ontmoeting vreedzaam en plezierig verloopt. Een tijdje later komen we weer twee honden tegen, die we wel vaker zien. Een wat bangig aangelegde hazewind teef en een kleinere reu. Ik lijn Rufus maar weer aan.

Anders dan de eerste foto's hieronder doen vermoeden blijft het energieniveau van Rufus onveranderlijk ongelofelijk hoog.

Bij een avondwandeling schiet er opeens een jonge herder uit de duisternis de dubbele rijbaan over en komt al blaffend met zijn nek- en rugharen overeind onze richting op. Rufus blijft stokstijf stilstaan met opgeheven kop, ik zorg ervoor dat de lijn niet strak is en loshangt. De herder draait al blaffend wat rondjes en ruikt aan de bek van Rufus, terwijl deze nog steeds stokstijf stilstaat. Even later is de eigenaresse bij het tweetal en weet de herder bij de halsband te pakken en mee te nemen. Dit is de eerste keer dat Rufus er voor kiest om niet het gevecht aan te gaan. Ik ben vergeten te vragen hoe oud de hond is, misschien vindt Rufus hem nog te jong om er een gevecht mee aan te gaan.
De chemische castratie lijkt toch effect te sorteren!

Op het strand kan hij zich zoals gebruikelijk heerlijk uitleven, zo sterk dat hij niet altijd tijdig kan afremmen.

Twee dagen achtereen eet Rufus slecht, Buiten eet hij steeds strekgras, kennelijk om zijn maag leeg te maken, maar dat werkt eerder averechts. Thuis gaat hij plots bij de achterdeur staan en buiten op het terras geeft hij over. Na een tijdje staat hij weer bij de achterdeur en kijkt hij uitdrukkelijk naar zijn riem. Als ik hem aanlijn, weet Rufus niet hoe snel hij bij zijn oude poepveldje moet komen en de ontlasting spuit eruit. Het poepveldje heeft hij in geen drie jaar meer gebruikt. Als ik 's middags ook nog bloed bij zijn ontlasting zie, neem ik contact op met de dierenarts. Rufus heeft een darminfectie. Twee injecties, een kuur en tabletten tegen diarree en als voedsel witte rijst, gekookte witvis, gekookte kip en witbrood moeten hem er weer bovenop helpen. Het moeilijkste zal zijn dat Rufus een paar dagen rust moet houden. Dat betekent enkel naar buiten om zijn behoefte te doen: ik schat in dat hem dat heel veel moeite zal kosten. Achteraf gezien een verkeerde inschatting, Rufus heeft er geen enkel probleem mee.
De eerste keer na vier dagen dat Rufus weer los mag bij het Goese Meer, gedraagt hij zich als een koe die voor de eerste keer na de winter in de wei mag. Bokkesprongen, in een idioot hoog tempo rondjes rennen, het kan niet op. Door zijn snelheid lijkt het er wel eens op dat hij óver het wateroppervlakte rent in plaats van door het water heen.

We komen nog een keer een loslopende reu tegen die al blaffend op ons af rent. Als Rufus reageert met stokstijf stil te staan, weet de Retriever niet goed wat ie moet doen en na wat heen en weer gedraai komt hij naast me zitten. De chemische castratie werkt dus wel. Thuis binnen, merken we weliswaar geen enkel verschil; thuis is hij altijd de rust zelve geweest. Buiten is Rufus rustiger, minder opgefokt en minder gefocussed op andere reuen. Half juli heb ik een afspraak met de hondenschool Multidog voor een observatie, en wil dat toch graag door laten gaan. Ik ben heel benieuwd! 
Het schaap op de vierde foto hieronder en Rufus kunnen het altijd goed met elkaar vinden. Als we langskomen besnuffelen ze elkaar. Als de ram een eind verder op de dijk staat, komt hij altijd op een holletje naar het hek toe om Rufus te begroeten.

Na een middagwandeling bloedt een voor- en achterpoot van Rufus. Ter plekke kan ik niet goed zien wat er aan de hand is. Ik houd er al rekening mee dat ik hem dragend naar huis moet brengen. Na enig likken loopt hij toch mee. Thuisgekomen kunnen we aan zijn voorpoot nog steeds niets ontdekken. Een voetkussentje aan zijn linkerachterpoot is echter behoorlijk beschadigd, er is een hele habber uit. Met gaas, pleisters en een washandje proberen we het bloeden te stelpen. Een hele week gebruikt hij zijn achterpoot niet en loopt mee op drie poten. Later in de week wordt het een soort van hinkstap sprong, om uiteindelijk te eindigen in gewoon meelopen. Ook nu weer laat ik hem een tijdje niet ongelijnd wandelen. Zelf acht ik hem onvoldoende in staat om zich in te houden en rekening te houden met zijn beschadigde achterpoot.

klik hier om alle foto´s van het tweede kwartaal van 2010 in een slideshow te bekijken.  

<<terug naar boven>>

juli 2010 t/m september 2010

De warme periode in de maand juli, zorgt ervoor dat Rufus en ik al heel vroeg aan de wandel zijn. De temperatuur ligt 's ochtendsvroeg voor 7 uur rond de 20 graden en daardoor kan Rufus naar hartelust zijn energie kwijt. Fikse zwempartijen horen daar ook bij, heel soms met een andere hond wiens baas net zo gek is om zo vroeg op pad te gaan. De rest van de dag beperken we ons tot korte wandelingen, liefst zo schaduwrijk mogelijk. Hij mag dan inmiddels een volwassen hond zijn. Het verstand wat daarbij zou moeten horen, ontbreekt nog wat. Rufus houdt zich volstrekt niet in tijdens het warme weer. Als hij het voor zeggen had, zou hij ook bij de tropische temperaturen rondrennen. Beter toch maar van niet, hij komt nu al met de tong op zijn tenen terug.


Het liefst ligt hij als hij het warm heeft, thuis languit op de betonnen vloer in de garage, op de plavuizen in de keuken en bijkeuken. En tot mijn verbazing in de hal op de mat bij de voordeur met zijn rug tegen de trap en als het even kan met zijn kop op de eerste trede.

Rufus brengt een dagje door bij de hondenschool ter observatie. Een tijd geleden is dat afgesproken, vanwege bijtincidenten vorig jaar. De observatie brengt geen spectaculaire zaken aan het licht. Rufus is rustiger geworden en vertoont geen agressief gedrag naar de reuen van de trainer. Mogelijk heeft hij wel een sterke prooi- en buitdrift. Als hij een dummy moet ophalen, laat hij zich door niets of niemand tegenhouden. Staat er een andere hond tussen, jaagt hij die weg. Als dit nu heel vaak gebeurt, zoals tijdens de trainingen, raakt hij opgefokt en wordt het een patroon. Vervolgens reageert hij dat ook buiten de training af op - in zijn ogen - concurrerende reuen. Ik krijg het advies om het een jaartje rustig aan te doen met Rufus en voorlopig geen jachttraining te volgen.

Het kost me heel erg veel moeite om de gewone training die ik anders tussen de trainingsbijeenkomsten deed, vol te houden. Ik heb die cursus kennelijk harder nodig dan Rufus. Ik merk het vooral als hij stokken uit het water apporteert, dit gaat steeds slordiger en nonchalanter. Ook het voorkomen verloopt minder precies dan zou horen.

Bij het betreden van zijn 'jachtterrein' bij het Goese Meer, staat Rufus soms minutenlang stil. Als een veldheer te paard, neemt hij de omgeving in zich op en overziet hij zijn werkterrein. Pas daarna gaat hij zijn gang. De konijnen bij het Goese Meer zijn door de wippende witte staartjes wel héél erg aantrekkelijk voor Rufus. Tussen die konijnen is een zwart exemplaar die ik altijd in bescherming moet nemen. Het zwarte konijn is wat sullig en blijft heel vaak zitten en als ie wegrent, is het eerder lopen dan rennen. Misschien is het wel een tam konijn dat ontsnapt is.

Sinds enige tijd rent Rufus niet meer achter hazen aan. Wellicht is hij er nu eindelijk achter dat hij acuut wordt teruggefloten. Als een haas zijn pad kruist staat hij stil met opgeheven kop en voorpoot. Daar blijft het tegenwoordig bij, ik prijs hem dan wel de hemel in! Een tijdje terug maakte hij nog wel aanstalten tot een sprint, maar keerde dan met een boog terug, zonder dat ik hoefde te fluiten. De hazen in de Mannee snappen er niets van. Eerst moesten ze voor dat monster rennen voor hun leven. Nu rennen ze weg en blijven een eindje verder op hun achterpoten zitten om te kijken waarom dat monster niet achter hen aankomt. De jonge fazanten daarentegen blijven Rufus fascineren. Waarschijnlijk omdat ze met veel kabaal en geraas laag over de grond vliegen, zodat Rufus op dezelfde hoogte onder de jonge fazant rent. Af en toe springt hij omhoog, wat de fazant een voorsprong geeft.

Frankrijk is een fijner vakantieland voor Rufus dan Groot Brittannië. Konden we vorig jaar enkel langs smalle door doornige struiken omzoomde weggetjes wandelen met voorbijrazend verkeer. Op de vele verschillende plekken waar we in Frankrijk zijn geweest, zijn er nagenoeg altijd prima wandelmogelijkheden, waar Rufus ongelijnd zijn gang kan gaan. De ene keer kunnen we over kilometerslange weiden langs riviertjes wandelen en kan Rufus af en toe een duik nemen. Soms komen we dan een groepje koeien tegen en lijn ik Rufus voor alle zekerheid maar aan. Andere keren lopen we langs gigantisch grote graan- of maisvelden. Heel vaak kunnen we de vele hectaren grote wijngaarden, landgoederen en boerderijpercelen gebruiken als wandelgebied. Grotendeels staan we alleen of met nog een enkele andere camper op boerderijen, kastelen en wijngaarden.

Op boerderijen lopen nogal eens loslopende erfhonden, voor mij reden om aanvankelijk wat op te zien tegen deze vakantie. Ik had allerlei beelden voor ogen van vechtende honden. Gelukkig zijn die beelden geenszins uitgekomen. Op de eerste standplaats is Rufus vastgezet met een lange lijn aan het fietsenrek achterop. Terwijl we een glaasje wijn nuttigen, valt het ons ineens op dat Rufus niet te zien en te horen is. Als ik ga kijken staat hij aan de andere kant van de camper neus aan neus met een grote zwarte reu. Ze besnuffelen elkaar en ik maak Rufus los. Na enig gedraai nodigt Rufus de hond uit om te spelen. De rest van de dag komt de hond regelmatig even buurten en wandelt hij zelfs een heel eind mee op, als we een flinke wandeling maken over het domein van de wijnboer.

Gedurende de gehele vakantie maakt Rufus op ongeveer deze manier kennis met vele Franse reuen en teven, zonder dat er enig probleem optreedt. Nou ja, op één keer na. Een grote, oude en stramme waakhond van een onbestemd ras bij een wijnboer, doet nogal chagrijnig tegen Rufus. De tweede hond van de wijnboer, een wat nerveuze soort van border collie, komt af en toe met de staart tussen de poten blaffend aanrennen en blijft dan op veilige afstand staan. Daar staat tegenover dat het varken dat een eindje verder achter een afrastering rondscharrelt het wel leuk vindt als Rufus zijn neus door de afrastering steekt. Al met al krijg ik door deze vakantie het vertrouwen terug dat Rufus heel wel in staat is om op een goede manier om te gaan met andere reuen.

In de snelstromende rivier de Dordogne moet Rufus hard werken om uit de stroom weer naar de kant te zwemmen. Elke keer gaat hij weer een eindje verder. Na dergelijke zwempartijen is hij volledig de punt af.


en nog een 3-minutenfilmpje, voor de grote versie klik hier

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player



Terug in Goes, vindt Rufus het ook wel plezierig om weer op vertrouwd terrein te verkeren. Door de vakantie ga ik er meer relaxed mee om, als we tijdens onze wandelingen een reu tegenkomen. Zelfs als een hond los grauwend komt aanrennen, maak ik hem tegenwoordig los. In plaats van de aanstichter van vechtpartijen blijkt Rufus nu af en toe heel behendig te zijn in het kalmeren van een opgefokte hond. Er blijven echter een tweetal reuen waar hij direct op reageert, dat zal wel met hun gezamenlijke geschiedenis te maken te hebben. Het lukt mij ook nog niet goed om Rufus andere honden te laten negeren. Zodra hij een andere hond ziet, is zijn belangstelling gewekt.
De wandelingen nemen veel tijd in beslag. Meestentijds zijn we drie kwartier tot een uur onderweg. Wat veel tijd kost is de activiteit na de wandeling, minstens een half uur ben ik bezig om allerlei ongerechtigheden uit zijn vacht te verwijderen. Vuil en modder vormen geen probleem, dat valt na korte tijd uit zijn vacht. Het zijn de graszaden en zaaddoosjes die zich vastzetten in de haren, die vervelend zijn. Met een kam is het een tijdrovend karweitje om die te verwijderen. Hij laat dit gefrunnik en gepruts heel rustig toe, hij lijkt het zelfs wel prettig te vinden. Hieronder de oogst van zaad en klitjes uit het rechteroor van Rufus.

In september is de chemische castratie uitgewerkt en moeten we beslissen of we hem definitief laten castreren. Het laatste vechtincident dateert van eind februari. Sinds die tijd is Rufus rustiger en minder dominant, waarschijnlijk door de chemische castratie zes maanden geleden. Direct terug van de vakantie gaat Rufus een dagje naar de dierenarts. Zodra hij ziet bij het verlaten van de auto dat we naar de dierenartspraktijk gaan, verzet hij zich hevig. Eenmaal in de wachtruimte houdt hij zich heel rustig en zit hij tussen mijn benen de andere aanwezigen te bekijken. Op de behandeltafel stopt hij zijn kop onder mijn oksel en trilt hij als een rietje. Hij houdt zich verder kranig en als we hem terug ophalen wordt hij door de dierenarts gecomplimenteerd voor zijn gedrag. We krijgen een kraag mee, om te voorkomen dat hij de hechtingen er uit haalt. We gebruiken de kraag enkel de eerste dag en nacht. Rufus schijnt niet veel last te hebben van de hechtingen. We moeten er wel voor zorgen dat hij de eerste tien dagen niet hard rent, wat niet zo eenvoudig is. Na twee dagen lijkt hij weer geheel hersteld. Pas als de hechtingen eruit zijn weet, zie en merk ik weer hoe snel hij is. Kennelijk houdt hij zichzelf in zolang de hechtingen er nog inzitten.

 

klik hier om alle foto´s van het derde kwartaal van 2010 in een slideshow te bekijken.  

<<terug naar boven>>

 

oktober 2010 t/m december 2010

De laatste tijd lopen Rufus en ik 's ochtends nogal eens samen op met Siebe, een Friese Stabij, en zijn baasje naar het Goese Meer. Siebe is zeer rustig en wandelt steeds in de buurt van zijn baasje. Rufus rent vooruit en alle kanten op en loopt meestentijds zo'n 100 meter uit onze buurt. Hij keert regelmatig wel terug, om dan weer direct afstand te nemen. Dit schijnt bij staande honden gebruikelijk te zijn. Siebe geeft de indruk dat hij Rufus af en toe wel wat vermoeiend vindt. Siebe loopt wel eens op een drafje, maar daar blijft het dan wel bij. De honden letten tijdens dergelijke wandelingen niet zo erg op elkaar. Af en toe wordt er eens aan elkaar gesnuffeld.
We komen ook wel eens een jonge blonde labrador tegen. Wilde spelletjes, achter elkaar aan rennen en over elkaar heen buitelen, kortom dolle pret. Een van de eerste keren dat we de labrador tegenkomen fluit ik Rufus na een tijdje terug. Tot mijn verbazing zitten er vervolgens twee honden keurig netjes naast elkaar voor me. De labrador heeft ook jachttraining gehad.

Rufus en ik zijn voor onze buurtgenoten al zo met elkaar vergroeid, dat er direct iets van gezegd wordt als ik eens zonder Rufus voorbij kom lopen. Of ik nu mijn auto een eindje verder in de straat zet en terugloop, of een paar brieven wegbreng naar de brievenbus een straat verder op. Iedere keer zijn er mensen die op dergelijke momenten verbaasd informeren naar Rufus: is ie ziek, is hij weggelopen?

"Wat een prachtige Heidewachtel!", een wandelaar op het strand is helemaal weg van Rufus vanwege zijn voorkomen, bouw en grootte. Even later ontdekken we waarom. In de duinen ligt een gezette Heidewachtel reu. Al blaffend komt hij op een drafje naar Rufus. Na het begroetingsritueel, rent Rufus een paar rondjes en de andere Heidewachtel er achteraan. De laatste kan het niet goed bijhouden en Rufus is dan zo vriendelijk om wat vaart te minderen zodat zijn speelgenoot dichterbij kan komen. Als hij vlak achter Rufus loopt, versnelt hij weer. Ik kan me voorstellen dat andere honden Rufus nogal vermoeiend vinden!

Een weekje Achterhoek en Overijssel betekent voor Rufus veel wandelplezier. Bossen is hij niet zo gewend en ik ook niet. In een mum van tijd is hij dan ook uit het zicht verdwenen tussen de bomen, struiken en ander gewas. Met grote sprongen springt hij door dorre varens heen. Na iedere wandeling controleer ik op teken en inspecteer ik zijn voetzolen. Verwonderlijk hoe weinig beschadigingen hij oploopt als je ziet hoe wild hij soms door de bossen rent. Op de kleine campings die we bezoeken heeft Rufus veelal het rijk alleen en kan hij zijn gang gaan. De hele dag vertoeft hij buiten, soms helemaal los, soms aan de lange lijn.


Het zwarte konijn -dat ik altijd in bescherming neem - is niet meer. In de ochtendschemering zie ik het konijn niet zitten. Rufus ruikt hem echter wel. Hij neemt een spurt en het konijn rent - tot mijn verbazing toch redelijk snel - weg. In de korte tijd dat ik de fluit pak om Rufus terug te fluiten, gebeurt er in een flits ontzettend veel. Het konijn maakt een scherpe bocht, Rufus rent rechtdoor en kruist het pad van het konijn. Het konijn komt tussen de vier rennende poten van Rufus terecht en wordt een paar meter meegesleurd. Daarna lijkt het of het konijn gelanceerd wordt en ploft een eind verder op de grond. Het beweegt niet meer. Rufus maakt een wijde bocht, pakt het konijn op en brengt het naar me toe. Wat beduusd neem ik het van hem aan. Er is geen leven meer in, de ogen van het konijn zijn sterk opgezwollen. Mogelijk is het ziek geweest. Voor mijn eigen gemoedsrust houd ik het daar maar op. Het kadaver wikkel ik in een stuk landbouwplastic en leg het later in een afvalcontainer.
Grappig zoals Rufus soms kan reageren. We wandelen zo'n 15 tot 20 meter achter Bobby, een Cocker Spaniel die een gloeiende hekel heeft aan Rufus. Zodra Bobby merkt dat Rufus achter hem loopt begint hij direct verwoed te blaffen. Iedere blaf veroorzaakt achter ons een echo. Rufus kijkt na iedere blaf verrast achter zich: nog een Bobby? Hij snapt er niets van. Het is een komisch gezicht om hem voortdurend achterom en dan weer naar voren te zien kijken. Ik sla bij de eerstvolgende afslag maar af. Het baasje van Bobby kan dan weer rustig verder wandelen en ik bespaar daarmee een dubbele nekhernia bij Rufus.
Zo verdrietig en depressief als Idéfix - het hondje van Obelix - wordt als hij een omgehakte of omgewaaide boom tegenkomt, zo opgewonden en actief wordt Rufus. Hij loopt en kruipt tussen de takken door en probeert soms de hele boom mee te slepen.

We hebben een tijdje drie poezen te logeren. Overdag bivakkeren de poezen in de garage en de tuin. Rufus is er een beetje van slag van. Als we wandelen en terugkomen in de buurt van ons huis, raakt hij al wat opgewonden. Hij verwacht dat er in de tuin wel een van de poezen te zien is. Via een improvisorisch kattenluik kunnen de poezen de garage in. Het kost heel wat moeite om Rufus langs het kattenluikje te loodsen, het liefst zou hij daar uren staan kijken en snuffelen. Na een paar dagen is het nieuwe er wel weer vanaf, maar blijft hij toch nog heel alert.

Rufus heeft geen enkele last van gevoelstemperaturen. Als ik met tranende ogen, ijskoude wangen en prikkend voorhoofd tegen een stormachtige en ijskoude wind worstel, huppelt en danst Rufus vrolijk met me mee. Regelmatig staat hij langere tijd stil, zijn kop recht in de snerpende wind met wapperende oren. Hij krijgt er een spitse snuit van, die ik anders niet bij hem zie. Dollend en springend in de sneeuw geniet hij met volle teugen. Terug thuis rolt hij zich lekker op en ligt al snel te dromen.

Rufus is in december 4 jaar geworden

klik hier om alle foto´s van het vierde kwartaal van 2010 in een slideshow te bekijken.  

 

<<terug naar boven>>

 

 

 

 

 

 

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2010 Ron H. van Raalten