Ron H. van Raalten: Rufus - Heidewachtel - vanaf 4 jaar

Home |
subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link | subglobal1 link
subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link | subglobal2 link
subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link | subglobal3 link
subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link | subglobal4 link
subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link | subglobal5 link
subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link | subglobal6 link
subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link | subglobal7 link
subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link | subglobal8 link

Duke Rufus van Die Hage tot Gouwe - Heidewachtel

Rufus 4 jaar tot 5 jaar: januari 2011 tot en met december 2011

januari 2011 t/m maart 2011

Sneeuwbuien zorgen voor een witte wereld, met ongekende sneeuwhoogten. Rufus vindt het heerlijk om door de sneeuw te rennen. Vaak laat hij zich op zijn zij vallen. Als een sneeuwschuiver schuift hij met gestrekte voorpoten hele plakkaten sneeuw weg. Alleen zijn staart is nog goed te onderscheiden, zijn kop zit een heel eind onder de sneeuw. Dergelijke fratsen haalt hij in een dergelijk hoog tempo uit, dat ik niet tijdig goede foto's kan maken. Met oud en nieuw is hij minder in zijn element. Het vuurwerk vindt hij knap vervelend. Een maand voor oud en nieuw draai ik regelmatig een CD met vuurwerkgeluiden, op den duur reageert hij er niet meer op. In de realiteit werkt het echter niet. Zelfs als we een heel eind buiten Goes gaan wandelen, langs de Oosterscheldedijk of bij het Goese Sas, dan nog reageert hij op het vuurwerk dat kilometers ver wordt afgeschoten. Tijdens de jaarwisseling weigert hij pertinent om naar buiten te gaan, hij kiest er voor om zijn behoeftes op te houden tot de volgende ochtend.

Inmiddels zijn de logeerpoezen half januari weer teruggebracht naar München. Wekenlang blijft Rufus het garageraam controleren of er toevallig toch geen poes naar buiten komt. Als wij nog later tijdens gesprekken de naam van een van de poezen laten vallen, staat Rufus direct op en gaat in de achterkamer en in de keuken kijken of die poezen er toch nog zijn. Minutenlang kan hij zijn neus onderaan de deur naar de garage drukken. Het duurt echt een hele tijd voor dit gedrag uitgedoofd is.

Sinds kort zijn er bij het Goese Meer twee zwanen die daar hen domicilie hebben gekozen. In eerste instantie houdt Rufus respectvol afstand tot deze grote vogels. Vooral als ze met veel geraas en kabaal uit het water opvliegen of met evenveel lawaai op het water al lopend landen. Het is overigens een prachtig gezicht om deze vogels bezig te zien. Als ze vlak over je hoofd laag overvliegen, merk je pas hoe groot ze zijn. Na verloop van tijd merkt Rufus dat als hij springend door het water rent dat de zwanen eieren voor hun geld kiezen en liever een eindje verder op het water te gaan drijven.
In dezelfde periode zijn er drie ganzen neergestreken in de Mannee. Tot nu toe kan ik Rufus er van weerhouden er naar toe te gaan. Zodra hij in de richting van de ganzen loopt, fluit ik hem terug. Na een tijdje negeert hij de ganzen, tegelijkertijd toont hij ook minder belangstelling voor eenden die in alle watergangen nestelen.
Tijdens een wandeling komt Rufus plotseling een grote vis brengen, terwijl er geen watergang of sloot te bekennen valt. Later bemerk ik dat er grote metalen buizen op het land liggen met een dikke laag slik en modder erin. Waarschijnlijk heeft hij in één van die buizen een vis gevonden. Zijn poten zitten dan ook onder de dikke blauwe modder.

Op een ochtend als ik met de slaap nog in mijn ogen beneden kom, stinkt het verschrikkelijk in de bijkeuken. In het donker kan ik niet direct zien wat er aan de hand is. Het blijkt dat Rufus in zijn bench heeft overgegeven en gepoept. Later op de dag zie ik dat er bloed in de ontlasting zit. Een bezoek aan de dierenarts levert de diagnose maagdarminfectie op. Het dieet wat daarbij hoort bevalt Rufus wel: gekookte rijst met gekookte kipfilet en witvis. Smullen!! Ik vind het wat minder eenvoudig om Rufus een week lang aan de lijn te houden, zodat hij niet kan rondrennen.

Na iedere wandeling, behalve de avondwandeling, moet Rufus met de tuinslang afgespoeld worden. Het lukt hem niet zo goed om uit sloten en watergangen te blijven. Tot voor kort blijft hij keurig netjes wachten tot het afspoelen afgelopen is en wacht hij tot het commando ´schudden´ krijgt. De laatste tijd ontwikkelt hij een nieuw gedragspatroon. Na het uitschudden springt Rufus als een kikker met vooruitgestrekte voorpoten en ingetrokken achterpoten rond en rent hij tenslotte een rondje door de tuin.

Voor de eerste keer gaat Rufus niet mee op wintersport. In het gebied waar wij altijd naar toe gaan, zijn veel wandelmogelijkheden. Het wandelgebied is echter sinds vorig jaar afgesloten voor honden. Dit betekent voor Rufus dat hij hooguit ´s avonds op de piste voor het appartement los kan rondrennen en zich kan uitleven. Het is een levenslustige en actieve hond, slechts één uur flinke beweging is voor hem te weinig. Tijdens onze vakantie missen we hem heel erg, vast meer dan dat hij ons mist. Het is maar vreemd om Rufus een hele week niet rond ons te hebben. Als we hem ophalen is hij heel blij en nog een paar dagen staat hij direct naast je, als je opstaat of de kamer uitgaat. Al heel snel neemt het gewone leven weer zijn gang en komen we weer in ons gewone leefpatroon.
Als de lente losbreekt komen ook weer de kikkers en salamanders tevoorschijn. Voor Rufus spannende tijden. Hij kan zich een hele middag bezighouden met het rond de vijver rennen en speuren naar kikkers.

klik hier om alle 51 foto´s van het eerste kwartaal van 2011 in een slideshow te bekijken.  

<<terug naar boven>>

 

april 2011 t/m juni 2011

Als we de camper uit de winterstalling halen en op de oprit installeren, is Rufus wat van slag. Terwijl we aan het herinrichten zijn en spullen terug in de camper leggen, dribbelt Rufus ongedurig heen en weer. Hij gunt zich 's avonds geen rust om zich zoals altijd behaaglijk op zijn stretcher te nestelen. In plaats daarvan staat hij met zijn snuit tegen het voorraam: bang dat we zonder hem zullen wegrijden. Met de laatste wintersportvakantie is hij immers ook niet meegeweest! De opluchting is groot als we Boema naar het dierenpension brengen en hij in de camper meegaat. Hij geniet volop van de anderhalve week dat we op pad gaan in Duitsland. Overal mogelijkheden te over om los te lopen, de omgeving te verkennen en rond te hollen en te rennen.

Rufus heeft weer eens iets nieuws ontwikkeld. Als we thuiskomen na een wandeling, spuit ik met de tuinslang meestal zijn buik en poten schoon. Dit is nogal eens nodig, omdat meneer het nu eenmaal leuk vindt om door modder, sloten en plassen te banjeren. Na het afspuiten sta ik over Rufus heen om zijn poten en buik af te drogen. Als ik zijn voorpoten afdroog buig ik voorover en sinds kort draait hij zijn kop naar boven en snuffelt hij - met een gelukzalige blik in zijn ogen - aan mijn adem. Het liefst zou hij zijn neus gewoon in mijn mond stoppen. Waar hij dat nu weer vandaan heeft snap ik niet. Ik ben niet van tandpastamerk verandert en ook mijn voedingspatroon is niet gewijzigd.
Ook nieuw is, dat Rufus tegenwoordig aan het graven is. Als hij een konijnenpijp ontdekt, graaft hij verwoed met zijn voorpoten het hol breder en dieper uit. Hele stofwolken, zand en gras vliegt tussen zijn achterpoten de lucht in. Zijn snuit verdwijnt bijna geheel in het hol en zijn oren liggen plat op de grond. Als het niet snel genoeg gaat, hapt hij hele kluiten en graspollen weg. Lijkt me nou niet zo lekker, al dat zand tussen je tanden en kiezen. Rufus lijkt er geen last van te hebben.

Heel soms zijn er dagen dat we niet aan de bewegingsdrang van Rufus tegemoet kunnen komen. We hebben dan geen oppas voor hem en dan zit er niets anders op dat hij met mij meegaat op pad. In de auto rijden vindt hij niet erg, als ik op plaats van bestemming ben dan gaat hij in de bench. Rufus krijgt dan om de 3 uur de gelegenheid om een half uurtje in de buurt aangelijnd te wandelen, maar daar houdt het dan wel zo´n beetje mee op. De volgende dag is het wel altijd te merken, hij rent dan flink heen en weer en moet zijn opgespaarde energie kwijt.

Een paar keer verwondt Rufus zich nogal eens aan zijn voetzolen. De laatste keer is er sprake van een behoorlijke jaap. Al springend door een ondiep gedeelte van een meer, springt hij op de kant. Niet veel later zie ik dat hij een heel bloedspoor achter zich laat. Waarschijnlijk ligt er in het ondiepe gedeelte een scherp voorwerp of een groot stuk glas. Hij heeft het zelf kennelijk niet in de gaten gehad, ik heb hem niet horen piepen of janken. Met een stuk keukenrol dep ik het bloed van zijn poot. Door de harige toestand kan ik ter plaatse echter niets ontdekken. We zijn nog zo'n half uur lopen van huis weg en ik heb geen telefoon bij me. Rufus geeft niet aan dat hij niet zou kunnen lopen. Regelmatig stopt hij wel om aan zijn poot te likken. Elke keer als ik overweeg om hem dan maar te dragen, loopt hij zelf weer verder.Thuisgekomen nog eens goed gekeken, maar we kunnen nog steeds niet goed ontdekken wat er met de linkerachterpoot aan de hand is. Het bloeden was ook gestopt. Voor alle zekerheid zijn hele poot goed schoongemaakt en gewassen en een washandje om zijn poot vastgebonden. Het hele weekend blijft hij hinken en 's maandags toch maar naar de derenarts gegaan. Het is een hele snee aan de zijkant van zijn achterpoot. Met wondzalf moet het behandeld worden. We overwegen om hondenschoenen aan te schaffen, omdat het vastzetten van verband met pleisters geen bijster succes is. Nog dagenlang blijft Rufus hinken en houd ik hem aan de lijn om te voorkomen dat hij gaat rennen.

Vaak lees je in hondenboeken dat het met het geheugen van honden erbarmelijk is gesteld. Er zou nauwelijks sprake zijn van een korte termijngeheugen. Om te belonen moet je dat dan ook precies op het juiste moment doen, omdat de hond anders niet meer weet waar de beloning voor gegeven wordt. Ik kan me in deze redenering absoluut niet vinden.door de ervaringen die ik met Rufus heb opgedaan. En natuurlijk is Rufus een bijzondere hond, wie zal dat niet van zijn hond zeggen. Maar nou ook niet zo bijzonder dat hij van alle andere honden zal afwijken. Rufus heeft een prima functionerend korte termijngeheugen en een even goed functionerende (misschien wel te goed functionerend) lange termijngeheugen. Als hij een kadaver heeft gespot en ik hem verbied om er naar toe te gaan, weet hij de volgende dag en soms dagen later nog precies waar het ligt. Hij weet dan ook dat hij er niet naar toe mag. Als we in de buurt ervan komen, bekijkt hij mij voortdurend of ik wel oplet en maakt hij omtrekkende bewegingen. Hij zorgt er dan voor dat het kadaver tussen hem en mij komt te liggen. Vervolgens komt hij argeloos en vrolijk op mij toegelopen en snaait in het voorbijgaan zijn prooi mee. Zo zijn er nog vele voorbeelden te geven dat hij dingen niet vergeet. Ik denk dat de veronderstelling dat een hond niet zo'n goed geheugen heeft een andere grondslag kent. Een hond leeft veel sterker in het hier en nu dan een mens. Wij belasten ons gedrag veel sterker met zaken die in het verleden gebeurd zijn, of die mogelijk gaan gebeuren. Ook als de context of de situatie daartoe geen aanleiding geeft. Honden hebben hier kennelijk minder last van, maar dat betekent niet dat hun geheugen minder zou zijn. Neemt niet weg dat het juiste moment van belonen belangrijk blijft, niet omdat het geheugen zwak is, maar omdat een hond sterk in het hier en nu leeft.

Momenteel ben ik in de laatste dagen van mijn beroepsmatige leven. Als afscheid hebben mijn collega's een professionaliseringsdag bedacht bij de Hondenspiegel in Doorn. Ik schijn het toch veel over mijn hondje gehad te hebben. Ik ben reuzebenieuwd wat de ervaringen daar zullen zijn.

 

klik hier om alle 16 foto´s van het tweede kwartaal van 2011 in een slideshow te bekijken.  

<<terug naar boven>>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie zijn wij | Laatste wijziging | Privacy Policy | Contact | ©2011 Ron H. van Raalten